لااقل کلید رهایی خودت

توخود زندانی وزندانبان خودی

در راه رها گشتن از این کوچه بن بست

من طبیبا ز تو از خویش خبردار ترم

که مرا سوز فراق است تو گویی که تب است

تلخ است مذاق زندگانی بی تو

باداست حدیث شادمانی بی تو

نتوان شرح فراقت دادن

حات است مرا چنان که دانی بی تو

چو می دیدم دوست می دارد دلت دل های ویران را

شمع بزم محفل شاهان شدن شوقی ندارد

ای خوشا شمعی که روشن می کند ویرانه ای را

چه شد با من چه شد آن مهربانی های دیرینت

به سوی من نمی خندد دگر لب های شیرینت

که من خو می کنم بعدازاین با رویای رنگینت

هنگامی که تورا دیدم پیدا بود

ازقبیله ای دیگری از قبیله ی

عشق از قبیله ی آسمان دیدگانت

من از پنجره ی چشمان تو با آسمان

آشنا شدم وبه ستارگان سلام دادم

دلم را در محبت وصمیمیت باران

اشکهای تو شستشو دادم

اینک تو رفته ای ومن به یاد

تو از کوچه های اندوه به آسمان

عشق سلام می کنم

می گویند شادی تنها بهانه

ایست برای زیستن

و چه سخت است اشک دیده در

ماتمکده ی دل جای دادن

و هیچ برزبان نیاوردن

زندگی آب روان است روان می گذرد

                        هر چه تقدیر من و توست همان می گذرد

در دروازه عشقم نوشتم

ورود عشق ممنوع

ولی عشق آمد و گفت من

بی سوادم

آزمودم زندگی دشت غم است

شادیش اندوه و عیشش با غم است

عمر کوته،آرزوهای دراز

شمع سوزان توام ای دوست خاموشم مکن

از کنارت میروم اما فراموشم مکن

مطمئن باش که یادت نرود از دل من

مگر آن روز که در خاک شود منزل من

همیشه در خیال من ز شعله گرمتری

به عشقی پاک با من عهد بستی

تو گفتی وفادارم،وفادار

گل آذین چرا عهدت شکستی

زندگی آب روان است روان می گذرد

هر چه تقدیرمن وتوست همان می گذرد

وقتی هستم نیستی وقتی نیستم هستی،وقتی نیستی

هستم وقتی هستی نیستم ای تمام نیست شده ی هستی

دیشب غزلی سرود عاشق شده بود

بادست ودلی کبود عاشق شده بود

افتاد و شکست زیر باران پوسید

آدم که نکشته بود عاشق شده بود

افسوس که آنچه هست از دست رود

                                    وین ماهی عمر ناگه از شست رود

از اینهمه راه،راه مرگ است فقط

                             راهی که مسافر چو نظربست رود

آرزوی دیرینه ام این بود که برگ ها از درخت

بر زمین نریزدو آبها به بیابان سرازیر نشوند

آب ها را دوست دارم به خاطر بیابان ودرخت

را به خاطرپاییزمی ستایم راستی اگر همه

فصل ها بهار بود برف و آفتاب چه معنا داشت

اگر آب به بیابان نمی ریخت کوهساران فرو

می ریختند و در آخر آرزو دارم که هرگز از تو

مرغ صیاد توام افتاده دردام توام

من آن گلبرگ مغرورم

                                 که میمیرم ز بی آبی

ولی بامحنت وخواری

                                پی شبنم نمی گردم

مرا صبرو قراری نیست بی تو

همیشه دیده ام ابریست بی تو

زدرد دوریت حالی ندارم

بگو چگونه باید زیست بی تو

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم

ازجان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران

اول بدست آرم تورا وانگه گرفتارت شوم

یارب امشب چه شبی است که ز پس سحر ندارد

من وآن دعاها که یکی اثرندارد

غلط است این که گویند به دل راه است دل را

دل من زغصه خون شد دل او خبر ندارد

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت در

هر چه انتظارکشیدم نیامدی چشمانم به جاده ی

پرپیچ و خم جدایی می نگرد جاده ای که تودرهنگام

وداع ازآنجارفته ای وآنقدرچشم انتظاربه این کوره ی

آه خدایابه هرجا می نگرم همان پیچ وخم رادر

به دنیا آمدیم وزندگی می کنیم و به دنبال آن

ومن با کوله باری ازاندوه خواهم مردوتوراباتمام

تا سکوت کوچه های خالی را حس کنی؟

به راستی زندگی چیست؟

اگرخنده است چرا می گریم اگرگریه است پس چرا

می خندیم اگرمرگ است پس چراجاویدنیست اگر

چرا پایدارنیست اگر عشق نیست چرا عاشق می شویم؟؟؟؟

عاشق نشویداگرتوانید

و عشق رابایداحساس کرد از بویش عشق

عشق یعنی هرنفس بایاد او

غصه هاهستنداز بیداداو

عشق یعنی دل به جانان باختن

تابا غم دل ساختن

عشق یعنی باتوبودن با بهار

سجده برسجاده دامان یار

خویش راجای نهادن جای یار

اززمین تاآسمان معنا شدن

مردان درچهارچوب عشق ومحبت به وسعت قابل

همین بس توجهی نامردند برای اثبات نامردی نامردان

است که درمقابل قلب فریب خورده ای احساس می کنند

ای آنکه زدوریت دلم گریان است

وزماتم توخانه ی دل ویران است

میمیرم وازدرد دلم بی خبری

میسوزم وازدیده ی تو پنهان است

توبه تصویری چه کودکانه دل باخته ای،منو اون جوری که درباور

خودساخته ای تو به نقشی که چه دوراز من عکس ماه توی آب

روشن توی رویایی مثل بیداری تو می خواهی که ماه وازبرکه

پشت شیشه چون عروسک بودم نه که خفته بین پنبه هاوپولک

خودم ساخته ام قصه هاگذشته برمن تابدونم کیستم سرگذشتم هرچه

بوده من پشیمون نیستم یه زمان عاشق وگاهی درآغوش هوس