عشق ازدست رفته

تافردای نه چندان دورخدانگهدار

asheghedevaneh — Sun, 05 Aug 2007 21:01:18 GMT

سلام به همه ی دوستای عزیزم امیدوارم حال همتون خوب باشه

دیگه من کمتر میام می خوام برم شاید یه جای دور شاید همین نزدیکی معلوم نیست فقط می دونم برمی گردم وبازم می نویسم خیلی دلم براتون تنگ میشه دلم برای کلبه های زیباتون تنگ می شه اگه بشه هر وقت تونستم میام وبه همتون سر میزنم خیلی به این جا به بچه ها عادت

کردم اینجا رو خیلی دوست دارم بر می گردم با دست پر ،هروقت آمدم همتونو خبر میکنم البته اگه تا اون موقع کسی منو به یاد داشته باشه همیشه به یاد همتون هستم چون اینجا زندگی کردم و ازدلم نوشتم بازم از همراهی همه ی شما ممنونم ودست همتونو می بوسم وبه خدا میسپارمتون.

راستی کلیک راست رو باز کردم این عکسها رو هم میزارم هر کدام رو که می خواین بردارین

خوش باشید

دراوج باشید

تنها نباشید

تافردای نه چندان دور خدا نگهدار

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و ویرانه خویش

میبرم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

میبرم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

عاشقی همیشه وصل نیست

اصل وصل نیست

عاشقی اینه که

از معشوق دور باشی

ازدلتنگی ناله وزاری کنی

اون ناز باشه وتونیاز

دراین شبهای دل تنگی که غم با من هم آغوشه

بجز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشه

کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمی دونه

نه هم دردآوایی با من یک دل نمی خونه

از این سرگشتگی بیزارم وبیزار

ولی راه فراری نیست از این دیوار

شقایق عاشق

asheghedevaneh — Thu, 19 Oct 2006 23:18:18 GMT

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما-
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

غم

asheghedevaneh — Sat, 30 Sep 2006 11:30:18 GMT

حالم بد نيست غم کم می خورم کم که نه! هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم، سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

گویند خداهمیشه باماست ای غم نکند خدای ماتو باشی

asheghedevaneh — Sat, 23 Sep 2006 20:29:18 GMT

مستی هم درد منودیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
شب که از راه می رسه غربت هم باهاش میاد
توی کوچه های شهربا صدای پاش میاد
من غم های کهنه ام رو برمیدارم
که توی می خونه ها جا بزارم
می بینم یکی میاد از می خونه
زیر لب مستونه آواز می خونه
هستی هم درد منودیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
گرمی مستی ناب توی رگ های تنم
اینم دل می خواد با یکی حرف بزنم
کی میاد به حرف های من گوش بده
آخه من غریبه هستم با همه
یکی آشنا میاد به چشم من
ولی از بخت بدم اونم غمه ولی از بخت بدم اونم غمه
هستی هم درد منودیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
خسته از هر چی که بود
خسته از هر چی که هست
گفتم که برم مثل هر شب مست،مست
باز دلم مثل همیشه خالیه
بازدلم گریه ی تنهای می خواد
برمی گردم تا ببینم کسی نیست
می بینم غم داره دنبالم میادمی بینم غم داره دنبالم میاد
هستی هم دردمنودیگه دوانمی کنه غم بامن زاده شده منورها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

هایده روحت شاد

بی قرار

asheghedevaneh — Sat, 08 Jul 2006 20:48:18 GMT

نبودت ابتدای هرچه ویرانیست درمن

شروع شوم شبهای زمستانیست درمن

عبورازتنگنای حفره های اضطرابست

نشستن درمسیرسیل خورشیدی مذاب است

نبودت پرسه درپس کوچه های بی قراریست

عبورازالتهاب این جهنم های جاریست

نبودت یعنی ازهرسوهجوم واردیوار

ویافریادبی پژواک مردی زیر آوار

ویاازاوج وحشت پنجه برخاکی کشیدن

جهنم راازهرجا بگذری درپیش دیدن

من اینجاخردوخونین وخرابم،کاش بودی

چنان ماهی که دورازتنگ آبم،کاش بودی

چه شدیکباره ازهم بی نهایت دورگشتیم

تویامن ای غزال دشت من مغرورگشتیم

به غیرازبی پناهی کی پناهم می شودباز

چه دستی بی تواینجا تکیه گاهم می شودباز

میان عابران تنهاترازمن هیچ کس نیست

کسی اینجابه فکراین غریب درقفس نیست

دلم امشب برای خنده هایت تنگ تنگ است

فقط دردستهای گرم تو مردن قشنگ است

کسی غیرازتوآرامم نخواهدکردامشب

چگونه سرکنم بااین هوای سرد امشب

چه میدانی چه بامن کرددوری

مپرس ازمن خودت ازدست این دوری چه جوری

وبی من گریه ات راپیش کی سرمیدهی باز

دلت رادرهوای چشم کی پرمی دهی باز

خودم میدانم آنجاسخت دلتنگی برایم

وهرشب خواب می بینی که شایدمن بیایم

فقط وقتی خبرازحال وروزم داری ای دوست

که یک لحظه خودت راجای من بگذاری ای دوست

عشق زائیده تنهایی است وتنهایی زائیده ی عشق است

asheghedevaneh — Mon, 19 Jun 2006 08:03:18 GMT

سلام دوستای گلم خیلی از دوستان سوال می کنن تنهایی یعنی

چی وتنهایی توبه چه معناست ومن براتون گفتم امیدوارم متوجه شده

باشید وکاملا گویا باشه اگه نه بگید تاواضح ترازاین براتون بگم

تنهایی به معنای این نیست که یک فردبی کس باشدکسی

درپیرامونش نباشداگرکسی پیوندی،کششی،انتظاری ونیاز

پیوستگی واتصالی دردرونش نداشته باشدنسبت به هرچیزی،

نسبت به هرکسی،اگرمنفردوتک هم باشدتنها نیست.

برعکس کسی که نیازچنین اتصالی وپیوست وخویشاوندئی

دردرونش حس می کند وبعداحساس می کند که ازاوجداافتاده

بریده شده وتنها مانده است درانبوه جمعیت نیزتنهاست چنین

روحی ممکن است درآتش یک عشق زمینی ویادرآتش یک عشق

ماورائی بسوزدوبگذرد،پرستش رادرعالی ترین شکلش یعنی نوعی

ازدعا ونیایش رابوجود میاورد واین نیایش،نیایشی است که زائیده ی

عشق است؟؟؟؟؟؟

باتشکرآذین تنها

آخه بگیدچرا؟؟؟

asheghedevaneh — Thu, 15 Jun 2006 21:11:18 GMT

خدایا!!!!در شک به عدالتت همین بس که هرکه مظلومتر محرومتر

چرا...بر قلب گل غم مي نشيند؟

چرا ...پروانه از عشق مي سوزد؟

چرا ...هميشه در فكر بارانيم ؟

چرا ...احساس در دل مردم خشكيده است ؟

چرا ...شكستن بي صداست ؟

چرا...عاشقها به عشق نميرسند؟

چرا... لاله و شقايقها رنگ خونند؟

چرا ...عاشق هميشه گريان است؟

چرا ...قناري در قفس ميخواند ؟

چرا ...جغدها روزنمي بينندوشب گريا نند؟

چرا...كبوترها روي ديوارند؟

چرا ...پرندگان هم ميميرند ؟

چرا ...دردها بغض مي شوند؟

چرا ...دلها هميشه بهونه ميگيرند؟

چرا...تنهايي داوي درد بي درمان است؟

چرا... گل زنداني گلدان است ؟

چرا ..غروب هميشه دلگير است ؟

چرا ...شعر رود هميشه رفتن است ؟

چرا ...نا له باد هميشه زوزه است ؟

چرا...ابرها با ما يكرنگ نيستند؟

چرا... كوهها هميشه صبورند؟

چرا...كوير هميشه خشك وخاردارست؟

چرا... دريا گاهي وحشيست؟

چرا ...روح سا حل خط خطيست ؟

چرا ...سر سفره هفت سين ماهي توي تنگ است ؟

چرا ...مسا فر هميشه تنهاست ؟

چرا ...نگاه هميشه گمراه است؟

چرا ...كلاغ هميشه دزداست ؟

چرا ...پرستو هميشه خانه بدوش است ؟

چرا....سرنوشت هميشه تلخ است؟

چرا ...تقدير اينگونه بي رحم است ؟

چرا ...اميد بي رنگ است؟

چرا...هميشه دعا بي جواب است ؟

چرا...خدا بي خيال است؟

چرا ...

چرا...

من گناه کارم

asheghedevaneh — Wed, 31 May 2006 15:12:18 GMT

ای نگاهت آشنای سال دیر چشمهایت رازچشمانم بگیر

فرصت خواندن به چشمانم بده عقل را برگیروفرمانم بده

من به فرمان تودل رارانده ام عشق رادرچشمهایت خوانده ام

ای جنون محض بربادم بده رسم عشق وعاشقی یادم بده

خسته ام،افتاده ام مثل کویر دستهایم،دستهایم رابگیر

چشمهایم بررویم گم شده شاخه های آرزویم گم شده

رفته ام سمت غریب آبادها رفته ام ازخویشتن بابادها

رفته ام ازخود ((من))این من نیستم رفته ام ازخود بگو من کیستم؟

بوی غربت می دهم،بوی غروب بوی نخلستان دلگیرجنوب

آه ای بالاترین فریادمن ای که تا من زنده ام دریادمن

کی به دادعاشقی چون من رسی خسته ام ازاین همه دلواپسی

خسته ام مانندبغضی درگلو نی لبک ازحال وروز من بگو

نی لبک سازدوبیتی سربده این دل مجنونی ام را پربده

عاشق دیوانه

asheghedevaneh — Wed, 17 May 2006 13:30:18 GMT

غم عشقت بیابان پرورم کرد

هوای بخت،بی بال وپرم کرد

به من گفتی:صبوری کن صبوری

صبوری طرفه خاکی برسرم کرد

عاشقم،عاشق به رویت گرنمی دانی،بدان

سوختم درآرزویت گرنمی دانی ،بدان

این دل دیوانه ام امشب چه محشرمی کند

هرچه پندش می دهم دیوانه بدترمی کند

اندرتودلی شکسته داریم ای دوست

جزتونظربه کسی نداریم ای دوست

گفتی که به دل شکستگان نزدیکی

مانیزدلی شکسته داریم ای دوست

سوزنده ترازشرارآهم کردی

افتاده ترازغباراهم کردی

دانی چه زمان دین ودلم دزدیدی

آن لحظه که دزدیده نگاهم کردی

مرایک دم دل ازخوبان جدانیست

ولی صدحیف که درخوبان وفانیست

به خوبان دل سپردن کارسهل است

دل ازخوبان گرفتن کارما نیست

درکنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کسی جای دراین کلبه ی ویرانه ندارد

دل رابه کف هرکه نهم بازپس آرد

کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

یک رنگی وبوی تازه ازعشق بگیر

پرسوزترین گدازه ازعشق بگیر

درهرنفسی که می تپی ای دل من

یادت نروداجازه ازعشق بگیر

شمع خاموش

asheghedevaneh — Wed, 03 May 2006 14:34:18 GMT

بازامشب جلوه بخش بزم مستانم چوشمع

درمیان سوزوسازخویش خندانم چوشمع

رقص مرگ است اینکه می پیچیم بخودازتاب درد

کس چه می داند که می سوزد تن وجانم چوشمع

باکه گویم دردبی درمان خودرا زانکه من

درمیان جمع تنهاوپریشانم چوشمع

اشک گرم وآه سرد و روی زرد و سوزدل

حاصل عشقندومن این نکته می دانم چوشمع

باخیالش بانگاهش بافراقش باغمش

گاه گریان گاه سوزان گاه لرزانم چوشمع

بسکه باشب زنده داری های خودخوکرده ام

ازنسیم صبحگاهی هم گریزانم چو شمع

گفتمت ازسوزوسازعشق ننشینم زپای

تاوجودی باشدم برعهدوپیمانم چو شمع

گرچه عمری است غریبانه فراموش توام

بازمشتاق تووگرمی آغوش توام

باورم نیست که بیگانه شدی بامن ومن

همچویک خاطره ی کهنه فراموش توام

حسرتی گربدلم هست همان دیدن توست

من پرستوی خزان دیده وخاموش توام